Klasyczna wymiana z VTS. Wywołanie idzie na kanale 16, a rozmowa przenosi się na kanał roboczy 71 (realny kanał VTS Zatoka Gdańska), żeby nie blokować alarmowego. Pozycję podano namiarem i odległością od znanego punktu (latarnia Hel). VTS oznacza wypowiedzi markerami SMCP: Information (fakt), Advice (zalecenie), po czym udziela pozwolenia. Statek robi readback, czyli powtarza ustalenia. „Out" na końcu znaczy koniec łączności bez odpowiedzi.

Źródło procedury: SMCP (message markers, VTS) · kanały i język VTS Zatoka Gdańska wg Urzędu Morskiego w Gdyni.

Przyjęcie pilota to zestaw utrwalonych fraz SMCP: „rig the pilot ladder" (wystaw drabinkę), „lee side" (strona zawietrzna, osłonięta od wiatru), „boarding speed" (prędkość, przy której pilot bezpiecznie wchodzi), „make a lee" (zrobić zasłonę burtą od fali). Statek powtarza ustalenia i zgłasza gotowość: rzutka i światła przy drabince. To detale, od których zależy bezpieczeństwo człowieka wchodzącego z małej łodzi na burtę w ruchu.

Źródło procedury: SMCP, sekcja pilot embarkation/disembarkation.

Pełna procedura wzywania pomocy. „Mayday" powtórzone trzy razy, potem nazwa statku trzy razy, pozycja, rodzaj zagrożenia (woda po zderzeniu), prośba o pomoc i liczba osób na pokładzie. Stacja ratownicza potwierdza słowami „Received Mayday" i dopytuje markerem „Question". Na końcu nadaje „Mayday Relay" do wszystkich stacji, żeby ściągnąć w rejon jednostki, które są bliżej. Słowo „Mayday" zostaje po angielsku nawet w polskim ruchu: to międzynarodowy sygnał, którego się nie tłumaczy. Radiopława (po angielsku emergency radio beacon, w skrócie EPIRB) to urządzenie, które po zanurzeniu samo nadaje przez satelitę sygnał alarmowy z pozycją statku. Polish Rescue Radio to prawdziwa morska stacja ratownicza (od 2020 w miejsce dawnego Witowo Radio); scenariusz i statek Mewa są fikcyjne.

Źródło procedury: SMCP i GMDSS (procedura distress, Mayday Relay) · Polish Rescue Radio wg Urzędu Morskiego w Gdyni.

Człowiek za burtą to zwykle sygnał pilny „Pan Pan" (od francuskiego „panne", awaria), a nie „Mayday": życie jest zagrożone, ale poszukiwanie trwa i sygnał można eskalować do „Mayday", jeśli sytuacja się pogarsza. „Pan Pan" wymawia się „pan pan" i powtarza trzy razy. Oficer od razu prosi jednostki w pobliżu o pomoc, bo one mogą być bliżej niż ratownicy z brzegu. „Zwrot Williamsona" to manewr, który zawraca statek dokładnie na wcześniejszy tor, żeby wrócić do miejsca, gdzie ktoś wypadł. Koło ze światłem rzuca się natychmiast: znaczy pozycję i daje szansę, żeby się czegoś chwycić.

Źródło procedury: SMCP (urgency, Pan Pan) i praktyka „człowiek za burtą".

To odpowiedź na pytanie „czy naprawdę wszyscy tak sztywno gadają". Uzgodnienia manewrowe między statkami idą po kanale 13 i brzmią po ludzku: krótko, konkretnie i uprzejmie („dziękuję kapitanie", „spokojnej wachty"). Słowa proceduralne zostają, bo to dobra praktyka: „Over" znaczy „oddaję głos, czekam na odpowiedź", a „Out" to „koniec, bez odpowiedzi" (nigdy nie łączy się ich w „over and out", to mit z filmów). Zostaje też marker „Intention" (zamiar), bo od tego, kto w którą stronę skręci, zależy bezpieczeństwo. Różnica wobec scen egzaminacyjnych nie leży w porzuceniu procedury, tylko w cieplejszym, krótszym tonie. „Lewymi burtami" (port to port) to najczęstszy sposób mijania, zgodny z przepisami o zapobieganiu zderzeniom.

Źródło procedury: SMCP (marker Intention, manewrowanie) i praktyka łączności mostek-mostek na kanale 13.

„Securite" (wymawiane „sekurite", z francuskiego „bezpieczeństwo") to najniższy z trzech sygnałów: mniej pilny niż Mayday i Pan Pan. Używa się go do ostrzeżeń nawigacyjnych i pogodowych. Tu statek najpierw zgłasza przeszkodę służbie ruchu, a ta rozgłasza ostrzeżenie do wszystkich. Sam sygnał zapowiada się na kanale 16, a przy dłuższych komunikatach treść przenosi się na kanał roboczy, żeby nie blokować alarmowego. Nadanie kończy się „Out", bo to komunikat, na który nikt nie musi odpowiadać.

Źródło procedury: SMCP (safety, Securite) i praktyka ostrzeżeń nawigacyjnych.

Statki handlowe nie mają na pokładzie lekarza, więc w nagłym wypadku dzwonią po poradę przez radio. Ta usługa nazywa się Radio Medical (TMAS, Telemedical Assistance Service): dyżurny lekarz na lądzie prowadzi mostek krok po kroku. Ostry ból w klatce z promieniowaniem do ramienia to podejrzenie zawału, stąd aspiryna i tlen w poradzie. To INSCENIZACJA, nie instrukcja medyczna: prawdziwą poradę zawsze daje lekarz TMAS, a serwis nie zastępuje szkolenia z pierwszej pomocy.

Źródło procedury: praktyka Radio Medical / TMAS i sygnał Pan Pan medyczny.

Podejmowanie człowieka ze statku przez śmigłowiec to jeden z najtrudniejszych manewrów na morzu. Mostek ustawia statek tak, żeby wiatr wiał lekko z jednego boku dziobu, i idzie wolno stałym kursem, a pokład rufowy musi być pusty. Twardy szczegół, o którym się nie zapomina: liny z wciągarki nie wolno chwytać, dopóki nie dotknie pokładu i nie odda ładunku elektrostatycznego, inaczej kopnie prądem. Polskie śmigłowce ratownicze to W-3 Anakonda (sygnał wywoławczy w scenie jest zmyślony). To dalszy ciąg poprzedniej sceny: śmigłowiec, którego skierował lekarz z Radio Medical, dolatuje po chorego.

Źródło procedury: SMCP (operacje ze śmigłowcem) i praktyka SAR.